|
|
Renata Lopatka |
Rozwój duchowy to nie hobbyHobby to nasze ulubione zajęcie, po które sięgamy kiedy chcemy odpocząć, zrelaksować się , doświadczyć radości, przyjemności. Jednego dnia mamy czas na nasze hobby, innego dnia nie mamy i nic się nie dzieje, kiedy kochając nasze zajęcie nie mamy chęci danego dnia się tym zajmować.Pomimo, że praktyka duchowa, nasz rozwój duchowy ma wiele elementów wspólnych z hobby, bo tez dostarcza nam radości, zadowolenia, relaksu , odprężenia to jednak zdecydowanie nie jest to hobby i nie może być traktowany jak hobby. W swojej pracy zauważam, ze wiele osób tak właśnie chciałoby potraktować swój rozwój duchowy. Wychodzą z taką postawą, że jak będą mieli wolny czas, że jak nic ważniejszego nie będzie zaprzątało ich uwagi to zajmą się praktyką duchową, no bo to takie fajne jest medytować, zrobić coś dla siebie etc.Ich praktyka duchowa to taki dodatek do życia według pomysłu ich własnego ego. Tylko czy na pewno rozwijają się duchowo ? Rozwijają się na pewno, bo właściwie wszystko służy naszemu rozwojowi, np. rozwijają się psychicznie, fizycznie, może mentalnie, niektórzy rozwijają przeróżne fenomeny i zdolności paranormalne ale często po prostu rozwijają właśnie własne ego, nic poza tym. Nie jest to rozwój duchowy.Czym w takim razie jest rozwój duchowy ? Rozwój duchowy jest to pielęgnowanie nieustannie, w dzień i w nocy, 24 godziny na dobę postawy oddania i powierzenia się działaniu i sprawom Ducha, Źródła, Boga. Jest to postawa bezwarunkowej miłości dla swego źródła, danie absolutnego pierwszeństwa właśnie tej dziedzinie. Jest to uczynienie Boga naszym podstawowym a najlepiej jedynym zainteresowaniem. Nie interesują nas wtedy fenomeny i występy estradowe, demonstrowanie naszej mocy. Interesuje nas wtedy odczuwanie, doświadczanie realne całym sobą Najwyższej Obecności i naszego zjednoczenia z tą Obecnością. Mamy wtedy zawsze czas na naszą praktykę, niezależnie od ilości pracy, obowiązków, uwielbiamy to robić, bo po prostu kochamy doświadczanie słodyczy z bliskości naszej Duszy i Boga.Czasami zauważam jak wiele czasu ludzie poświęcają na rozmowy, na intelektualne rozważanie tak wielu spraw. Boga nie można znaleźć w głowie, niezależnie jak mądra jest to główka. Jednym z istotnych aspektów rozwoju duchowego jest wykształcenie umiejętności odczuwania a także słuchania. Aby móc usłyszeć co Bóg ma nam do powiedzenia, cały zgiełk i kombinacje umysłu muszą się uciszyć, bo On przemawia głosem cichym ale pełnym mocy. I aby tego doświadczyć niekoniecznie musimy odizolować się od świata i ludzi, zwalniając się ze wszystkiego. Tak naprawdę jest to najłatwiejsza droga. Sztuką jest żyć normalnym życiem, kochając to życie i ludzi, których w nim spotykamy ale ze świadomością tego, co jest naszym prawdziwym życiem, co jest naszą prawdziwą rzeczywistością. Świat wewnętrzny jest tak naprawdę naszym prawdziwym światem i mówiąc dzisiejszym językiem warto zainwestować swój czas, energię by go poznać a skutki takiej inwestycji będą widoczne w naszym życiu zewnętrznym w postaci harmonii, miłości, przyjaźni, poczucia sensu życia, równowagi, pewności, witalności, zdrowia, mocy, obfitości itd. w zależności od stopnia naszego otwarcia. Dlatego warto wejść do ogrodu swojej duszy i choćby nieco się rozejrzeć na początek… Życzę ci czytelniku radosnej praktyki…. |
|
|
|
